Komentarze użytkownika Maxilinexus

Tymczasem wieloletni oddany kibic Arsenalu Radosław Przybysz:

Bez wątpienia Arsenal nie jest faworytem w finale Ligi Mistrzów z Paris Saint-Germain.

PSG jest faworytem nie tylko dlatego, że w drodze do finału rozprawiło się już z Chelsea, Liverpoolem i Bayernem (i to w jakim stylu).

Nie tylko dlatego, że broni trofeum po rozbiciu 5:0 Interu Mediolan w zeszłorocznym finale.

Nie tylko dlatego, że ma w składzie czterech zawodników z pierwszej dziesiątki ostatniego plebiscytu Złotej Piłki, w tym pierwszego Ousmane'a Dembele.

Ani nawet dlatego, że prawdopodobna pierwsza jedenastka Paryżan ma w tym sezonie "w nogach" prawie siedem tysięcy minut mniej niż ich rywale.

Po prostu drużyna ze stolicy Francji - kiedy tylko gra na sto procent zaangażowania - to dziś najbardziej płynna i przebojowa w ofensywie, najbardziej wymagająca i po prostu najtrudniejsza do zatrzymania ekipa na świecie. Żeby jej się przeciwstawić, trzeba zagrać niemal bezbłędnie.

@WygramyTo: oj pawełek chyba za mokro masz w majtkach

Declan Rice przyczynił się w głównej mierze do mistrzostwa Arsenalu - Przemysław Rudzki

Stan na dobrej metce

@Barney: Na 99% traci Austriak wybrał kierunek zwany Bundesligą

Jest feta jest impreza

Szkoda, że liga traci tak solidnego trenera jak Glasner.

Dziwny to był sezon. Nie zapomnę go nigdy.

Arsenal lineup vs. CP:

Kepa; White, Nørgaard, Hincapié, Calafiori; Zubimendi, Lewis-Skelly; Madueke, Dowman, Martinelli; Mosquera.

@vitold: najkrótsze jakie tylko potrafię w każdym razie zapraszam do lektury to opowieść kojąca nawet najcieńsze struny układu nerwowego

@vitold: uczę się od najlepszych xD

Mgła spływała po dachach północnego Londinium niczym srebrne duchy poległych wojowników. Nad rzeką Tamor wisiały czarne sztandary Kruków z Tottenhamu, a wiatr niósł ich szydercze pieśni aż pod mury czerwonej twierdzy zwanej Ashburton Keep. Tam właśnie, pośród kamiennych uliczek i tawern pełnych dymu, żyłem ja — Edrik, syn płatnerza, kibic Arsenalu od dnia, gdy po raz pierwszy usłyszałem huk Wielkiej Armaty.

W tamtym świecie futbol nie był tylko grą. Był wojną królestw, religią ubogich i magią, której nie rozumieli nawet najpotężniejsi czarodzieje Albionu.

A Arsenal był ostatnią nadzieją ludzi północy.

Mój ojciec mawiał, że każdy klub ma duszę.

Chelsea miała złoto.

City miało alchemików.

Liverpool miał pieśni.

Ale Arsenal miał pamięć.

— Pamiętaj, chłopcze — mówił, ostrząc miecz przy czerwonym świetle kuźni. — Klub bez pamięci jest jak rycerz bez serca.

Wtedy jeszcze nie rozumiałem jego słów.

Rozumiałem jedynie, że kochałem Arsenal bardziej niż własne życie.

Każdy mecz był świętem. Ludzie tłoczyli się pod murami stadionu Emirates Citadel, ogromnej fortecy z białego marmuru i czerwonego szkła. Nad wejściem wisiał herb z armatą skierowaną na zachód — ku ziemiom wrogów.

Kiedy drużyna wychodziła na murawę, ziemia drżała.

A gdy śpiewaliśmy:

„North London forever…”

wydawało się, że nawet bogowie słuchają.

Był rok Upadku.

Królestwo Premierii pogrążało się w chaosie. Mroczne siły zza Morza Północy rosły w siłę. Czarnoksiężnicy z Manchesteru skupowali najemników z całego świata, a lordowie Tottenhamu zawarli pakt z pradawnym demonem zwanym Bottlemordem — istotą karmiącą się strachem i przegranymi finałami.

Arsenal od lat nie zdobył wielkiego trofeum.

Ludzie tracili wiarę.

W tawernach coraz częściej słyszałem szyderstwa.

— Wieczny projekt — śmiał się pewien pijak w niebieskim płaszczu Chelsea. — Zawsze przyszły rok.

— Arsenal? — prychnął kupiec z Liverpoolu. — Piękna gra dla poetów. Wojny wygrywają potwory.

Milczałem.

Ale w środku czułem gniew.

Bo wiedziałem, że oni nie rozumieją.

Nie widzieli tego, co widziałem ja.

Nie widzieli Mikela Artety.

Przybył do Londinium podczas najciemniejszej zimy.

Dawny uczeń Pepiona Łysego z Manchesteru, człowiek o oczach zimnych jak stal i umyśle stratega. Wielu uważało go za szaleńca. Arsenal był wtedy ruiną — drużyna pełna najemników, egoistów i wypalonych wojowników.

Ale Arteta wierzył.

Mówił o procesie.

Mówił o rodzinie.

Mówił o odbudowie.

Ludzie kpili.

Lecz on budował.

Cegła po cegle.

Serce po sercu.

Aż pojawili się oni.

Martin z krainy Norðvegr — czarodziej podań.

Bukayo, syn południowych dzielnic — chłopak o uśmiechu jaśniejszym niż słońce.

Saliba — kamienny gigant z Francji.

Gabriel — strażnik czerwonych bram.

I Rice.

Declan Rice.

Wojownik z zachodu.

Człowiek, który kosztował więcej złota niż całe armie, ale wart był każdej monety.

Kiedy podpisał przysięgę dla Arsenalu, niebo nad Londinium zapłonęło czerwienią.

Pamiętam tamten dzień.

Ludzie tańczyli na ulicach.

Starcy płakali.

A ja po raz pierwszy pomyślałem:

„Może naprawdę wrócimy na tron.”

Jednak droga do chwały nigdy nie jest prosta.

Pierwszy wielki test nadszedł zimą, podczas Derbów Północy.

Tottenham przybył do Emirates Citadel z armią odzianą w biel i czerń. Na ich czele jechał Son z Dalekiego Wschodu — zabójca szybki jak błyskawica — oraz Maddison, iluzjonista potrafiący oszukać nawet najlepszych obrońców.

Noc przed meczem nikt nie spał.

W tawernach śpiewano wojenne pieśni.

Kapłani futbolu palili czerwone świece.

Ja siedziałem na murze twierdzy z przyjacielem, Garrickiem.

— Myślisz, że wygramy? — zapytał.

Spojrzałem na czerwone flagi łopoczące nad stadionem.

— Musimy.

— A jeśli nie?

Milczałem chwilę.

— Wtedy dalej będziemy Arsenalem.

Garrick uśmiechnął się smutno.

Bo właśnie to oznaczało bycie kibicem Arsenalu.

Nadzieję mimo wszystkiego.

Mecz rozpoczął się o zachodzie słońca.

Kiedy drużyny wyszły na murawę, huk był tak potężny, że ptaki zerwały się z dachów całego miasta.

Arteta stał przy linii bocznej niczym generał.

Tottenham zaatakował pierwszy.

Son przedarł się lewym skrzydłem, minął dwóch obrońców i uderzył.

Ale Raya, strażnik bram Arsenalu, odbił piłkę końcami palców.

Tłum oszalał.

Potem nadeszła odpowiedź.

Ødegaard przejął piłkę w środku pola.

Jedno spojrzenie.

Jedno podanie.

Saka ruszył jak wiatr.

Minął obrońcę.

Drugiego.

Wszedł w pole karne.

I strzelił.

Czas zatrzymał się na ułamek sekundy.

A potem Emirates eksplodowało.

Ludzie krzyczeli.

Płakali.

Padali sobie w ramiona.

Nie pamiętam nawet, kiedy sam zacząłem wrzeszczeć.

Pamiętam tylko uczucie.

To uczucie, że cały świat płonie czerwienią.

Arsenal wygrał tamtej nocy 3:1.

A ja wracając do domu, miałem wrażenie, że nawet gwiazdy świecą mocniej.

Jednak prawdziwe zło dopiero nadchodziło.

Na północy rósł w siłę Manchester City — imperium stworzone przez szejków pustyni i prowadzone przez Pepiona Łysego, największego stratega naszych czasów.

Ich armia była doskonała.

Haaland, nordycki olbrzym, zdobywał bramki niczym smok pożerający całe wsie.

De Bruyne rzucał podania jak zaklęcia.

Rodri kontrolował środek pola niczym bóg wojny.

Nikt nie potrafił ich zatrzymać.

Nikt poza Arsenalem.

Przynajmniej tak wierzyliśmy.

Bitwa o tytuł trwała miesiącami.

Każdy mecz był jak oblężenie.

Każdy punkt miał znaczenie.

Pamiętam wyjazd do Anfield Fortress.

Deszcz lał jak przeklęty.

Liverpool śpiewał swoje pieśni tak głośno, że drżały mury stadionu.

A jednak Arsenal walczył.

Saliba zatrzymywał napastników niczym kamienna ściana.

Rice odbierał piłki z brutalną elegancją.

A Saka… bogowie, Saka…

Grał jak chłopak wybrany przez samo przeznaczenie.

Mecz zakończył się remisem.

Dla wielu był to dobry wynik.

Ale my wiedzieliśmy, że potrzebujemy więcej.

By pokonać City, trzeba było być perfekcyjnym.

Wiosną Londinium ogarnęła gorączka.

Ludzie przestali mówić o pogodzie.

Przestali mówić o wojnach.

Mówili tylko o tabeli.

Arsenal był blisko.

Tak blisko.

W tawernach rozdawano darmowe piwo po zwycięstwach.

Dzieci biegały ulicami w czerwonych szalikach.

Nawet starzy kibice, ci najbardziej zgorzkniali, zaczynali wierzyć.

Mój ojciec jednak pozostawał ostrożny.

— Za wcześnie — mruczał.

— Ale prowadzimy.

— Arsenal nauczył mnie jednego. Nadzieja jest najniebezpieczniejszą rzeczą na świecie.

Wtedy złościły mnie jego słowa.

Teraz rozumiem, że po prostu się bał.

Bo kibicowanie Arsenalowi oznaczało nauczyć się żyć z bólem.

Decydujące starcie z City miało odbyć się pod koniec sezonu.

Nazwano je Bitwą o Koronę.

Bilety znikały szybciej niż złoto w portowych spelunach.

Ludzie przybywali z całego Albionu.

Niektórzy spali pod stadionem całymi dniami, by poczuć atmosferę.

Ja również tam byłem.

Nie spałem prawie wcale.

Serce waliło mi jak młot.

W dniu meczu niebo było czerwone od zachodu słońca.

Zły omen, mówili jedni.

Dobry znak, mówili inni.

Kiedy drużyny wyszły na murawę, stadion ryknął niczym smok.

Arteta i Pepion spojrzeli sobie w oczy.

Dwaj mistrzowie.

Dwaj wizjonerzy.

Dwaj wrogowie.

Mecz był brutalny.

City kontrolowało piłkę.

Arsenal odpowiadał kontrami.

Haaland starł się z Salibą jak dwa giganty z dawnych legend.

Rice walczył z Rodrim o każdy metr murawy.

A potem…

Sześćdziesiąta ósma minuta.

Ødegaard przejął piłkę.

Podał do Havertza.

Havertz odegrał piętą.

Piłka trafiła pod nogi Saki.

Cały stadion wstał.

Saka zszedł do środka.

Uderzył lewą nogą.

Piłka poleciała w samo okienko.

Gol.

Nie pamiętam następnych kilku sekund.

Był tylko hałas.

Nieopisany hałas.

Ludzie płakali.

Obcy obejmowali obcych.

Mój ojciec, który przez całe życie ukrywał emocje, szlochał jak dziecko.

Arsenal wygrał 1:0.

A Londinium oszalało.

Ale futbolowi bogowie bywają okrutni.

Kilka tygodni później Arsenal stracił punkty z Aston Villą.

Potem remis.

Potem kolejny cios.

City znów wyprzedziło nas w tabeli.

Pamiętam ciszę po tamtych meczach.

Najgorsza nie była złość.

Najgorsza była pustka.

Jakby ktoś wyrwał ludziom serca.

W tawernach nikt nie śpiewał.

Na ulicach zniknęły czerwone flagi.

Garrick siedział ze mną przy piwie i patrzył w blat stołu.

— Dlaczego zawsze tak się kończy? — zapytał.

Nie znałem odpowiedzi.

Może taki był nasz los.

Może Arsenal był klubem stworzonym do marzeń, nie do triumfów.

Ale wtedy przypomniałem sobie coś, co powiedział Arteta po jednej z porażek.

„Nie chodzi o to, ile razy upadasz. Chodzi o to, czy dalej wierzysz.”

I nagle zrozumiałem.

Bycie kibicem Arsenalu nie oznaczało życia trofeami.

Oznaczało wiarę mimo bólu.

Miłość mimo rozczarowań.

Nadzieję mimo wszystkiego.

Minęły lata.

Niektóre twarze odeszły.

Pojawili się nowi wojownicy.

Ale Arsenal trwał.

Zawsze.

Pamiętam dzień, gdy mój ojciec umierał.

Leżał słaby, przykryty czerwonym kocem.

Deszcz bębnił o szyby.

Usiadłem obok niego.

— Przegraliśmy znowu — powiedziałem cicho.

Uśmiechnął się lekko.

— To tylko mecz.

— Dla ciebie nigdy nie był „tylko mecz”.

Spojrzał na mnie zmęczonymi oczami.

— Nie. Arsenal był rodziną.

Milczeliśmy chwilę.

— Myślisz, że jeszcze kiedyś zdobędziemy ligę?

Zaśmiał się słabo.

— Oczywiście. Arsenal zawsze wraca.

To były jego ostatnie słowa.

Po pogrzebie długo nie chodziłem na mecze.

Miasto wydawało się inne.

Cichsze.

Puste.

Aż pewnego dnia Garrick zapukał do moich drzwi.

— Gramy dziś z Tottenhamem.

— Nie mam siły.

— Właśnie dlatego musisz iść.

Nie chciałem.

Ale poszedłem.

Kiedy wszedłem do Emirates Citadel, poczułem znajomy zapach trawy, dymu i piwa.

Usłyszałem śpiew tłumu.

Zobaczyłem czerwone flagi.

I nagle przypomniałem sobie wszystkie mecze oglądane z ojcem.

Wszystkie nadzieje.

Wszystkie porażki.

Wszystkie chwile szczęścia.

Zrozumiałem wtedy coś bardzo ważnego.

Klub nigdy nie należał do właścicieli.

Ani trenerów.

Ani piłkarzy.

Należał do ludzi.

Do takich jak mój ojciec.

Jak Garrick.

Jak ja.

Tamtego wieczoru Arsenal wygrał.

Młody chłopak z akademii zdobył zwycięską bramkę w doliczonym czasie gry.

Stadion eksplodował radością.

A ja śmiałem się i płakałem jednocześnie.

Bo nagle poczułem obecność ojca.

Jakby stał obok.

Jakby tysiące dawnych kibiców śpiewały razem z nami.

North London forever.

Lata później historia zatoczyła koło.

Arsenal znów walczył o mistrzostwo.

Nowe pokolenie kibiców wypełniało stadion.

Dzieci śpiewały pieśni, których nauczyli je rodzice.

A ja siedziałem już na tych samych murach, gdzie kiedyś siedziałem z Garrickiem.

Obok mnie siedział mój syn.

Mały chłopak w czerwonym szaliku.

— Tato? — zapytał. — Dlaczego tak kochamy Arsenal?

Spojrzałem na stadion.

Na czerwone światła.

Na tysiące ludzi śpiewających jednym głosem.

I uśmiechnąłem się.

— Bo Arsenal daje nam nadzieję.

— Nawet kiedy przegrywa?

— Zwłaszcza wtedy.

Mój syn zamyślił się chwilę.

— Myślisz, że dziś wygramy?

Spojrzałem w niebo nad Londinium.

W czerwone sztandary.

W światła Emirates.

I poczułem to samo, co tyle lat wcześniej.

Tę irracjonalną, piękną wiarę.

— Tak — odpowiedziałem cicho. — Myślę, że dziś wygramy.

A potem stadion ryknął.

I wojna rozpoczęła się od nowa.

@Qbkins88: Jeszcze kilka lat temu bycie kibicem Arsenalu przypominało życie w niekończącej się pętli frustracji. Człowiek co sezon łudził się, że „tym razem będzie inaczej”, a potem przychodził listopad, grudzień albo luty i wszystko rozsypywało się jak domek z kart. Jednego dnia oglądałeś piękny futbol, kombinacyjne akcje i gole po dziesięciu podaniach, a następnego patrzyłeś, jak drużyna przegrywa walkę fizyczną z zespołem ze środka tabeli. Emirates przez lata było stadionem pełnym nerwów. Kibice chcieli wierzyć, ale w głowie siedziały traumy. Bayern. Barcelona. 8:2 na Old Trafford. Czwórka zamiast walki o tytuł. „Trust the process” jako mem wyśmiewany przez całą Anglię.

A teraz?

Teraz Arsenal wchodzi w nowy sezon jako drużyna, której boją się rywale.

I właśnie to jest najbardziej surrealistyczne dla ludzi, którzy przeżyli wszystkie upokorzenia ostatnich lat.

Bo kiedy patrzę dziś na Arsenal, nie widzę już romantycznej drużyny, która chce po prostu grać ładnie. Widzę maszynę stworzoną przez człowieka absolutnie obsesyjnego. Mikel Arteta zmienił ten klub mentalnie. To nie jest już Arsenal miękki, naiwny i łatwy do złamania po pierwszym straconym golu. Ten zespół nauczył się cierpieć. Nauczył się kontrolować mecze. Nauczył się zabijać tempo, gdy trzeba. Nauczył się prowokować, dominować fizycznie i psychicznie.

I właśnie dlatego przyszły sezon będzie najtrudniejszy ze wszystkich.

Bo łatwiej jest budować głód niż utrzymać dominację.

Przez lata Arsenal był drużyną głodną sukcesu. Kibice żyli nadzieją, że projekt Artety kiedyś eksploduje. Teraz ten moment nadszedł. Oczekiwania są gigantyczne. Nikt nie chce już słuchać o procesie. Nikt nie chce słyszeć o młodej drużynie uczącej się wygrywać. Teraz liczą się tylko trofea. Liga mistrzów. Obrona mistrzostwa. Dominacja. Każdy rywal będzie traktował mecz z Arsenalem jak finał.

I mam wrażenie, że wielu ludzi nadal nie rozumie, jak ogromna presja będzie ciążyć na tym zespole.

Bo w Premier League nie ma litości.

Manchester City nie zniknie. Liverpool dalej będzie potwornie groźny. Chelsea wydaje miliardy jak człowiek w kasynie po trzech energetykach. Manchester United może być katastrofą albo nagle wrócić do życia. Newcastle ma pieniądze. Tottenham zawsze będzie chciał utrzeć nosa Arsenalowi bardziej niż komukolwiek innemu. Każdy będzie chciał zatrzymać Artetę właśnie dlatego, że Arsenal przestał być obiektem żartów.

I powiem szczerze — kocham to uczucie.

Po latach śmiechu z Arsenalu wreszcie wrócił strach.

Widać to nawet w reakcjach rywali. Kiedyś kibice innych klubów pisali o Arsenalu z pobłażaniem. „Miękka drużyna”, „ładna gra bez charakteru”, „mentalność frajerów”. Dziś coraz częściej pojawia się coś zupełnie innego — irytacja. Ludzie są wkurzeni na Arsenal, bo ten zespół zaczął wygrywać w sposób bezwzględny. Czasami 1:0 po stałym fragmencie. Czasami po meczu, w którym przeciwnik praktycznie nie dotknął piłki. Czasami po brutalnym pressingu, który dusi rywala od pierwszej minuty.

I właśnie to najbardziej podoba mi się w erze Artety.

Ten Arsenal nie chce być lubiany.

On chce dominować.

Bukayo Saka będzie symbolem tego nowego sezonu. Dla mnie to już nie jest po prostu świetny piłkarz. To twarz całego projektu. Problem polega jednak na tym, że przyszły sezon będzie dla niego prawdopodobnie najtrudniejszy w karierze. Bo teraz rywale nie patrzą na niego jak na cudowne dziecko akademii. Patrzą na niego jak na jednego z najlepszych zawodników ligi.

Będą go podwajać. Faulować. Prowokować. Niszczyć fizycznie.

I właśnie dlatego jestem ciekawy, jaki kolejny krok zrobi Saka.

Najwięksi piłkarze świata mają moment, w którym przestają być tylko utalentowani. Zaczynają mieć aurę. Ronaldo miał aurę. Henry miał aurę. Hazard miał aurę. To moment, gdy piłkarz wychodzi na boisko, a stadion wierzy w zwycięstwo jeszcze przed pierwszym gwizdkiem. I mam wrażenie, że Saka zaczyna dochodzić właśnie do tego poziomu.

Ale Arsenal nie opiera się już wyłącznie na jednym zawodniku. I to jest gigantyczna różnica względem dawnych lat.

Pamiętam sezony, kiedy wszystko zależało od formy Alexisa Sancheza albo zdrowia Ramseya. Wystarczyła jedna kontuzja i drużyna się rozpadała. Teraz Arsenal wygląda inaczej. Declan Rice stał się liderem, którego brakowało temu klubowi od bardzo dawna. Nie chodzi nawet o umiejętności piłkarskie, choć te są kosmiczne. Chodzi o mentalność. Rice wygląda jak człowiek, który nigdy nie pęka pod presją. Jakby był stworzony do wielkich meczów.

Uwielbiam oglądać zawodników, którzy sprawiają wrażenie, że chaos wokół nich nie istnieje.

Rice właśnie taki jest.

Kiedy Arsenal cierpi, on nadal wygląda spokojnie. Kiedy mecz staje się brutalny fizycznie, on rośnie. Kiedy trzeba walczyć o każdy centymetr boiska, on wchodzi na wyższy poziom. I myślę, że w przyszłym sezonie stanie się jeszcze ważniejszy. Bo jeśli Arsenal chce zbudować dynastię, potrzebuje ludzi odpornych psychicznie.

Saliba to kolejny fenomen. Momentami mam wrażenie, że ludzie już przyzwyczaili się do jego wielkości i przestali ją doceniać. A przecież to jest obrońca, który wygląda tak, jakby został stworzony w laboratorium do nowoczesnego futbolu. Szybki. Spokojny. Silny. Inteligentny. Techniczny. W pojedynkach jeden na jednego przypomina czasem Virgila van Dijka z najlepszych lat.

Najbardziej imponuje mi jednak jego spokój.

W Premier League wszyscy panikują pod pressingiem. Saliba wygląda, jakby grał mecz pokazowy na treningu. I właśnie dlatego Arsenal jest dziś tak trudny do pokonania. Ta drużyna nie traci głowy po błędach. Nie rozpada się emocjonalnie.

Oczywiście największe pytanie dotyczy ofensywy.

I tutaj zaczyna się prawdziwe szaleństwo transferowe.

Kibice codziennie odświeżają Twittera, Reddita i wszystkie możliwe portale, szukając informacji o nowym napastniku. Jedni chcą klasycznej „dziewiątki”. Inni wolą mobilnego fałszywego napastnika. Jeszcze inni marzą o wielkim nazwisku, które wywoła efekt strachu w całej Europie.

Prawda jest jednak taka, że Arteta nie szuka zwykłego strzelca.

On szuka zawodnika idealnego dla swojego systemu.

A takich piłkarzy prawie nie ma.

Nowoczesny napastnik Arsenalu musi robić wszystko. Pressing. Gra tyłem do bramki. Inteligencja taktyczna. Ruch bez piłki. Umiejętność grania kombinacyjnego. Wykańczanie akcji. Fizyczność. Mentalność. Dlatego transfery będą absolutnie kluczowe. Jeden idealny ruch może zrobić z Arsenalu dominatora Europy. Jeden nietrafiony transfer może sprawić, że cały projekt zacznie tracić impet.

I właśnie dlatego lato będzie tak ważne.

Mam też ogromną ciekawość dotyczącą młodych zawodników. Arsenal znowu zaczyna przypominać klub z prawdziwą tożsamością. Myles Lewis-Skelly. Ethan Nwaneri. Kolejni chłopcy z akademii, którzy patrzą na Sakę i widzą, że droga do pierwszego składu naprawdę istnieje.

To jest piękne.

Bo przez lata Arsenal wydawał się trochę zagubiony między dawną filozofią a nowoczesnym futbolem opartym na pieniądzach. Teraz klub wygląda jak mieszanka obu światów. Wielkie transfery, ale też rozwój własnych talentów. Nowoczesna analityka, ale jednocześnie emocjonalna więź między drużyną a kibicami.

I właśnie Emirates będzie w przyszłym sezonie jednym z najważniejszych elementów tej historii.

Jeszcze kilka lat temu atmosfera tam była dziwna. Nerwowa. Toksyczna. Kibice byli zmęczeni ciągłym rozczarowaniem. Dzisiaj stadion żyje. I każdy, kto ogląda mecze Arsenalu, widzi różnicę. Emirates przestało być biblioteką. Stało się twierdzą.

Kiedy Arsenal zaczyna pressing i stadion ryczy po odbiorze piłki, naprawdę czuć energię wielkiego klubu.

Tęskniłem za tym.

Tęskniłem za Arsenalem, który nie wychodzi na boisko przestraszony. Arsenalem, który nie wygląda na psychicznie słabszego od City czy Liverpoolu. Arsenalem, który gra wielkie mecze z poczuciem własnej wartości.

Bo przez lata największym problemem tego klubu była mentalność.

Nie talent.

Mentalność.

I wydaje mi się, że Arteta zrobił rzecz najtrudniejszą — przekonał piłkarzy, że należą do elity.

To zmienia wszystko.

Nagle przestajesz się cieszyć z „dobrego występu”. Zaczynasz być wściekły po remisie. Zaczynasz oczekiwać dominacji. Dokładnie tak buduje się wielkie drużyny.

Ale futbol jest brutalny.

I właśnie dlatego przyszły sezon będzie tak fascynujący.

Bo sukces tworzy nowe problemy.

Jak rotować składem? Jak utrzymać głód? Jak zarządzać ego zawodników? Jak uniknąć wypalenia? Jak reagować na kontuzje? Jak utrzymać intensywność przez cały rok?

Manchester City Guardioli pokazał, jak absurdalnie trudno jest utrzymać dominację w Premier League. Każdy sezon wyniszcza fizycznie i psychicznie. Arsenal dopiero wchodzi na ten poziom oczekiwań.

I jestem bardzo ciekawy, jak zareaguje drużyna, gdy pojawi się pierwszy kryzys.

Bo on na pewno się pojawi.

Nie istnieje perfekcyjny sezon. Będą kontuzje. Będą remisy. Będą idiotyczne czerwone kartki. Będą mecze, w których piłka nie będzie chciała wpaść do siatki. Prawdziwe wielkie drużyny poznaje się właśnie wtedy.

Nie wtedy, gdy wszystko działa.

Tylko wtedy, gdy zaczyna się chaos.

Liga Mistrzów to osobny temat. Dla wielu kibiców Arsenalu wręcz obsesja. I trudno się dziwić. Ten klub przez lata miał traumatyczną relację z Europą. Były piękne momenty, ale też gigantyczne upokorzenia. Bayern stał się koszmarem. Barcelona symbolem niespełnionego marzenia. Arsenal często wyglądał jak drużyna zbyt naiwna na najwyższy poziom.

Teraz jest inaczej.

Ten zespół ma chłód.

To słowo wraca mi do głowy cały czas, kiedy oglądam Arsenal Artety. Chłód. Kontrola. Dyscyplina. Nie ma już chaosu charakterystycznego dla dawnych lat. Nawet emocje wydają się zaplanowane.

Nicolas Jover zamienił rzuty rożne w broń masowego rażenia. Każdy stały fragment wygląda jak operacja wojskowa. Każdy ruch jest wytrenowany. Każde zasłonięcie bramkarza wywołuje wściekłość rywali. I uwielbiam to, bo przez lata Arsenal był zbyt grzeczny.

Teraz nie jest grzeczny.

Teraz Arsenal gra tak, jak grają wielkie potęgi — robi wszystko, żeby wygrać.

I dokładnie tego oczekuję w przyszłym sezonie.

Nie idealnego futbolu.

Nie romantycznej historii.

Tylko bezwzględności.

Chcę widzieć drużynę, która wychodzi na boisko z mentalnością seryjnego mordercy sportowego. Drużynę, która nie odpuszcza przy wyniku 2:0. Drużynę, która potrafi wygrać brzydki mecz w deszczu przeciwko defensywnie ustawionemu rywalowi. Drużynę, która nie boi się wielkich stadionów i wielkich momentów.

I mam wrażenie, że Arsenal jest coraz bliżej tego poziomu.

Najbardziej ekscytujące jest jednak to, że ten projekt nadal ma przestrzeń do rozwoju. Saka może być jeszcze lepszy. Martin Ødegaard może wejść na poziom absolutnej światowej elity. Havertz wciąż wygląda jak piłkarz odkrywający samego siebie na nowo. Martinelli nadal ma momenty, gdy przypomina tornado. Timber dopiero zaczyna pokazywać pełnię możliwości.

To jest przerażające dla rywali.

Bo Arsenal nie wygląda jak drużyna kończąca cykl.

On wygląda jak drużyna dopiero rozpędzająca się do pełnej dominacji.

Oczywiście wszystko może się posypać. Futbol jest okrutny właśnie dlatego, że nie nagradza planów. Możesz mieć najlepszy projekt świata, a potem jedna kontuzja zmienia cały sezon. Jedna seria słabszych meczów może uruchomić panikę. Media zaczną mówić o kryzysie. Kibice będą się kłócić. Eksperci zaczną tworzyć narracje o „końcu projektu”.

Ale może właśnie dlatego kocha się futbol.

Bo nic nie jest gwarantowane.

I dlatego przyszły sezon Arsenalu zapowiada się tak niesamowicie. To będzie sezon prawdy. Sezon, który pokaże, czy ta drużyna może wejść do historii jako dynastia, czy zostanie zapamiętana jako bardzo dobra ekipa, która miała swoje pięć minut.

Ja jednak wierzę, że dzieje się coś wyjątkowego.

Nie tylko ze względu na wyniki.

Chodzi o atmosferę wokół klubu. O poczucie jedności. O emocje. O to dziwne wrażenie, że Arsenal znowu ma duszę. Że znowu istnieje wyraźna tożsamość. Że kiedy oglądasz tę drużynę, naprawdę wiesz, co chce grać i kim chce być.

To było przez lata zagubione.

Dzisiaj wróciło.

I chyba właśnie dlatego tylu kibiców jest aż tak emocjonalnie związanych z tym zespołem. Bo widzą odbicie własnej historii. Upadku. Zwątpienia. Odbudowy. Powrotu do życia.

Dlatego każdy mecz przyszłego sezonu będzie miał gigantyczny ciężar emocjonalny.

Każde starcie z Manchesterem City będzie wyglądało jak wojna o władzę nad ligą. Być może każde North London Derby będzie piekłem. Każda europejska noc na Emirates będzie testem charakteru.

A jeśli Arsenal utrzyma głód… jeśli Saka zrobi kolejny krok… jeśli transfery wypalą… jeśli zdrowie dopisze…

to możemy patrzeć na początek drużyny, o której za 10 lat ludzie będą mówić z tym samym drżeniem, z jakim dziś wspomina się wielkie ekipy Fergusona, Guardioli czy Wengera.

I szczerze?

Nie mogę się doczekać.

Bo po raz pierwszy od bardzo dawna Arsenal nie wchodzi w sezon jako drużyna marząca o cudzie.

On wchodzi jako drużyna, która sama może stać się koszmarem dla całej Europy.

I jako kibic Arsenalu najbardziej ekscytuje mnie jedno:

po raz pierwszy to nie jest marzenie oderwane od rzeczywistości.

Arsenal legend Alexis Sánchez has a message for fans.

https://www.facebook.com/reel/1262982318937008

Szpaler na Selhurst Park Panowie to będzie piękny widok ^^

@ZielonyLisc: Zapraszam wszystkich na fetę pod stadion!

Idzie ktoś pod stadion przywalić kreskę?

Następne mistrzostwo za 44 lata

@vitold: coraz dziwniejsze te wstępy do porno

gołodupiec Hincapié gwiazdą twittera :D

@lordoftheboard: Śmiechy śmiechami ale w przyszłym sezonie to będzie murowany faworyt do mistrzostwa.

Crystal gra dla Manchesteru City niestety nienawiść do AFC zbyt silna.

Sytuacja z Benem Whitem stała się na tyle frustrująca dla Arsenalu, że w klubie chcą rozwiązać z anglikiem kontrakt za porozumieniem stron. Tym samym White podzieliłby los Takehiro Tomiyasu, który przez falę kontuzji opuścił klub na podobnej zasadzie.

@TheAthletic

@kacciq: tam są drzwi ----> []

Jutro tylko wygrana jeśli mamy spać spokojnie.

@XandeR: Jedyny komentarz tutaj który nie skreśla PSG brawo!

Trzeba przyznać panowie, że Zubimendi to talizman drużyny czy się komuś to podoba czy nie.

Te cipki z C+ mają kompleks Arsenalu

Mam nadzieję, że ten awans i duże świętowanie nie przyhamuje drużynę w lidze.

Atleti przypadkiem nie robi 6 zmiany? xD

To co panowie nie dajcie sobie strzelić bo będzie nerwówka

1-0 wciąż niebezpieczny wynik

Na Canal Plus było ujęcie na którym Eze dodał sporo od siebie

@Marcinafc93: Przecież Timber miał wrócić najwcześniej na Palace

White robi karniaczka stare znałem

Atleti teraz pójdzie za ciosem

@SoulStorm: Dobrze, że właściciele słuchają kibiców i widzą to, co sądzimy o Szwedzie. Gyökeres nie jest wystarczająco dobry, żeby być naszym środkowym napastnikiem.

I ktoś powinien przeprowadzić ocenę pracy Andrei Berty za ten jeden poważny błąd.

@Bartek_: W każdym innym meczu bez Arsenalu to byłaby czerwona kartka. ;)

@SoulStorm: Na VAR potraktowali to tak, jakby byli dwaj obrońcy, a bramkarz stał w bramce. Oczywista czerwień.

@Bartek_: Jeśli zawodnik z pola zrobiłby to tylko z bramkarzem za plecami, w sekundę dostałby czerwonkę.

Zamień sobie role.

Pope w ostatniej fazie faulu celowo powala Szweda.

Czysta czerwień a sędzia się posrał. Takie fakty.

Pamiętam starą akcję ale podobną jak ta z wczoraj gdy Koscielny został wyrzucony z boiska za pozbawienie rywala oczywistej sytuacji bramkowej przeciwko Newcastle. Znajdował się bliżej linii bocznej, a Arsenal miał wtedy zawodników asekurujących. ;)